Przebiega przez Polskę, a także Litwę i Białoruś. Na jej obszarze znajdują się Wigierski Park Narodowy, jeziora oraz Kanał Augustowski, łączący Wisłę i Niemno. Niemal połowę terenu przecinają rzeki – Rospuda, Blizna i Czarna Hańcza oraz jej dopływy Marycha i Wołkuszanka.
W Puszczy Augustowskiej panuje surowy klimat, zbliżony do górskiego. Średnie temperatury roczne wynoszą 6 stopni Celsjusza, zima trwa tu ponad 110 dni, a przez ponad trzy miesiące leżą śniegi.

Historia puszczy
Do XVI wieku właścicielami Puszczy Augustowskiej byli polscy królowie. Odbywały się tu łowy na tury, żubry, niedźwiedzie, łosie, jelenie, dziki i wilki. W XVII i XVIII wyrabiano na tym terenie smołę, węgiel drzewny, żelazo. Puszcza stała się też miejscem leśnego pszczelarstwa. Zamieszkała ją miejscowa ludność, składająca się przede wszystkim ze smolarzy, rybaków i bartników. Do dziś pozostały tu stare wsie z domami, w których można wynająć nocleg.

Augustowskie bory
Główną część drzewostanu, bo aż 85 procent, stanowią bory z sosnami. Znajdziemy tu dąb liczący 360 lat, 200-letnie sosny oraz 120-letnie, wysokie (do 40 metrów) inne drzewa.

Do największych jezior przepływających przez ten teren należą: Wigry (21,87 km kw.), Sajno (5,25 km kw.), Białe Augustowskie (4,85 km kw.), Serwy (4,6 km kw.) i Necko (4,11 km kw.). Kanał Augustowski biegnie na długości 101 km.

Niedźwiedzie i rosomaki
W puszczy oprócz Wigierskiego Parku Narodowego znajdują się rezerwaty krajobrazowe oraz obszary chronione różnych gatunków fauny i flory. Z ponad 2 tysięcy gatunków zwierząt spotkamy tu m.in. wilki, rysie, borsuki, łosie, jelenie, sarny, jenoty, bobry, zające, piżmaki, wydry, tchórze i kuny, a z ptaków orlika krzykliwego, cietrzewia, głuszca, trzmielojada. Niegdyś puszczę zamieszkiwały też niedźwiedzie, rosomaki i żubry.

Puszcza Augustowska jest miejscem wypraw wielu podróżników i fotografów, ale także zwykłych turystów , dla których stworzono szlaki piesze, rowerowe i kajakowe.